De C van de CD&V

In de Knack van 14 januari 2020 stond er een interview met de befaamde Tieltse advocaat Paul Bekaert. Hij kwam in de picture door de verdediging van de Catalaanse nationalist Carles Puigdemont . Dit interview kwam er naar aanleiding van het verschijnen van zijn boek ‘De sluipende staatsgreep’. In dat interview bleef ik haperen aan een politieke uitspraak: ‘de CD&V overweegt om de C te laten vallen. Binnenkort misschien ook de D…’ Op 6 december vernamen we dat Joachim Coens, uit de 7 kandidaten, de nieuwe verkozen voorzitter werd van de CD&V. Op weg naar die verkiezing viel in het debat de belangrijke vraag naar de belangrijkheid van de christelijke inspiratie. Het was Miet Smet die de mogelijkheid opperde om op termijn de C in de CD&V te laten vallen. Wellicht lag dit aan de basis van de uitspraak van Paul Bekaert? Wat betekent de CD&V nog in ons politiek gestel? Na de verkiezing in mei 2019 lieten nogal wat CDV-ers verstaan dat de zieltogende partij haar ziel aan links en rechtse partijen had verkocht en zo afbreuk deed aan haar eigen identiteit. De partij wil haar naam veranderen op basis van haar identiteit die met de C aan het christendom was en is verbonden. Een tijdje terug heeft mijn oud-leerling en politicoloog Bart Maddens (gewoon hoogleraar aan de KU Leuven) de partij laten verstaan dat ze beter op zoek zou gaan hoe ze haar identiteit met de C er in kan herwinnen: ‘ Ze is gelinkt aan het christendom... ook in haar toekomst. Haar bestaansreden is verbonden met het levensbeschouwelijke die een geschiedenis kent en doormaakt met ups en downs. De kans dat het levensbeschouwelijke na deze crisisperiode een grotere rol zal spelen is dus heel goed mogelijk. Laat de CD&V meer aandacht schenken aan de jonge katholieken. Die bestaan ook! We kennen veel hoogopgeleiden die zich aan de Kerk verbonden voelen. Wanneer ze zich in de politiek willen engageren vinden ze gemakkelijker andere partijen dan de CD&V!!! Als gelovigen vinden ze geen thuis. De cijfers van de verkiezingen in mei maakten duidelijk dat er heel wat jongeren,vanuit ecologische, sociaal-economische of Vlaams-nationalistische overwegingen, kozen voor Groen, Spa, Open VLD of N-VA. Voor veel jongeren is de CD&V een club van bejaarden geworden'. Een vraag waaraan we niet ontsnappen is wat de echte rol is van de Kerk? Jammer dat die enkel maar de media haalt als er ergens een schandaal opduikt. Er gebeurt zoveel in ons Vlaanderen land op ethisch vlak dat we niet begrijpen waarom het zo stil is in de kerk. Waar blijven de bisschoppen met hun reacties, rechtzettingen en bemoediging van al diegene die pastoraal in het veld staan en hun best doen? Tegenwoordig kennen we de scheiding van Kerk en Staat. Daar kunnen we zowel in de Kerk als in de politiek weg mee. Diegenen die de inhoud van het evangelie bestempelen als utopieën hebben het verkeerd voor. Voor de Kerk blijft het evangelie het richtsnoer van haar verkondiging en pastoraal handelen in de wereld. Ze verbindt zich met alle gelovigen die, vanuit een evangelische bewogenheid, maatschappelijk en politiek engageren. In haar boek over de Sociale leer van de Kerk krijgt ze de opdracht om allen die zich maatschappelijk engageren te helpen, te steunen en te bemoedigen. De sociale leer van de kerk die zich volledig baseert op het evangelie, belet dat ze neutraal is. Dat ze niet neutraal is vernamen we genoeg gedurende het euthanasieproces! Datzelfde geldt voor een christelijke volkspartij. Die moet zich klaar en duidelijk uitspreken volgens de normen en waarden waarop ze steunt en haar bestaan kent. Ze moet openlijk een standpunt innemen betreffende de grote vragen die mensen zorgen baren. Ze mag niet bang zijn om debatten aan te gaan betreffende haar morele standpunten bij ecologische problemen, bij de migratie en vluchtelingenproblematiek. Zoals de kerk tegenwoordig een interreligieuze dialoog voert, zo moet dit ook kunnen onder politici. De verschillende levensbeschouwelijke gezindheden waartoe de CD&V-mandatarissen behoren, moeten elkaar vinden. De kerk kan hen helpen een antwoord te formuleren op complexe politieke problemen. Als we daar ernstig werk van maken, samenwerken, dan zou het gedrag in het stemhokje er voor velen wel eens anders kunnen uitzien.